همایون نوری استم. برآمده از زخمی به نام کابل. بی دستار و بی غم. مستی لایعقل در بلاد اجنه و اجنبی. نه یهودم نی عیسوی، نه بودایی و نی مسلمان، به هزار دین اندرم. دینم، زخم من است. در رویای من هر روز مردی در برف گریه می کند. و همین افتخار باشد و بس.

---