پل چرخی

homayunehnoori — Fri, 09 Mar 2007 23:10:06 GMT

" دور شدنش را دیدم، در بوران و در باد بود. طول حویلی تا دروازه خانه را دوید. دو نفر در زیر برف شدید منتظرش بودند. بعدها فهمیدیم که این دو نفر پدرتان را از زندان گریختانده ان، هنوز شوروی به کابل نیامده بود. گمانم روزهای اول دسمبر بود. بعدها خبر آمد که همین دو نفر، دو عسکر دولتی بودن، همین دو نفر پای دیوار زندان پلچرخی، تیرباران شدن، امان از سیاست و خبثش، امان از ای نامردمی، هم کابل ر از ما گرفت هم زندگی و هم ..."

انتظار من و فرشته در این احوال فقط شنیدن نام پدر بود. نامی که مادر را به یاد گذشته ای تلخ و گاه شیرین می انداخت. فرشته پرسید:

" و هم... و هم چی؟ ها شمسی جان، و هم چی؟ و هم کی؟ پدرم؟"

و به مادر خیره شدیم. هر دو، و مادر این بار گره از دندان و قلب و گلو باز کرد و سخت گریست. لبهای مادر به مانند مردی که زخمی عمیق در جانش دارد و خنجری از پشتش بیرون می کشند؛ باز بود و گریه مادرم دریایی بود که آرام خمید و در آغوش ساحل گونه فرشته آرام گرفت و آن روز نسبتا سرد آگست 1994 سه نفر در آپارتمانی در صوفیا گریه می کردند. مادر گفت:

" وهم... وهم دلم را..."

homayunehnoori — Wed, 21 Feb 2007 23:31:19 GMT

" شمس من- شکریه- عبدالاحد- جهش- فرامرز- فرشته و هامون عزیزم سلام. دلم برای شماها بسیار بسیار تنگ شده و نگران است- میدانم شماها خیلی ناراحت هستید ولی اگر به خاطر بیاورید من مثل همیشه در مسافرت بودم و بخصوص سه سال که از شماها دور بودم. مادر مثل یک مرد از شماها پذیرایی میکرد و شماها را اداره میکرد. حال هم همانطور رفتار میکند چون بهترین زن دنیاست بعقیده من و کلیه فامیل و دوستان. نتیجه اش تربیت بسیار خوب و سالمی است که شماها شده اید تبریک تولد شکریه- فرامرز و هامون و همچنین تبریک عید را به همه شماها میگویم دو کاغذ شما روز 14/1 که روان کرده بودید رسید. جواب آنها را امروز میفرستم. مأمورین زندان پلچرخی میگویند ما آنها را به پست می اندازیم حال تا چه تاریخ به شما برسد خدا عالم است در هر صورت از آنها متشکرم که این کار را اگر بکنند. از طرف من در مورد حالم راحت باشید بدناً خوب هستم. کاکا محمود را دیدم خوب است. به نفیسه جان و رحمت بگویید بلخی صایب در صحت است. در داخل زندان پلچرخی مردمان بسیار بسیارخوبی مراقب افراد هستند بطور کلی اشکالی نیست. چند روز پیش برای من دو صد افغانی پیسه داده بودید من هیچگونه احتیاج مالی ندارم اصلاً برای من نه پیسه و نه لباس نفرستید. بقدری لباس فرستاده اید که آوردن آنها موقع خروج مشکل است. نوشته بودید هر روز میآیید درب زندان- این کار را من ابداً دوست ندارم و اجازه هم نمی دهم خود من هم تا بحال درب زندان را ندیده ام، بهمین جهت بیم دارم که خاطره ای در روحیه شما باشد- فصل بهار است به باغچه رسیدگی کنید مراقب میم انگورها و درختها و درختچه ها باشید. هامون جان برفها را پارو بزند که سقف خانه را لازم داریم.

بی بی جان را بگویید زیاد دلنگران ما نباشد به بچه های کاکا محمود هم دلداری بدهید. در این 18 روز تکلیف ماها نامعلوم است. پس نگویم دیگر- دیگر برای من چیزی ندهید بخصوص لباس و پیسه- و درب زندان بهیچوجه نیآید مگر تلفناً تقاضای ملاقات بشود. مواظب خودتان باشید بخصوص از منزل خارج نشوید و شب ها ساعت 7 شب کسی بیرون نرود- انشاءالله به زودی شماها را زیارت خواهم کرد.

تصدق همگی شما بابا

نبایستی به درب زندان بیآیید

من مایل نیستم

تلفن منزل و کاکا محمود را برای ملاقات داده ام اگر تلفن زدند وقت ملاقات می گذارند آنوقت بیآیید

4 شنبه 18 /1 /56"

homayunehnoori — Tue, 06 Feb 2007 17:20:02 GMT

نمی دانم چه منزل بود، شب، جایی که من بودم. از چهار گوشه کابل، بادهای مسموم وزیدن گرفت. آمدند. مغولهایی از ما کودکان مکتب مغول تر. ماران در شهر به راه افتادند. افعی شدیم. افعی و اژدها. شاهرگ مردان شهر پر از خون شد. مردمانی که دیروز در کارته پروان سرشان به دکانداری و قصابی گرم بود؛ زیر لب اورادی را زمزمه می کردند و قمه هایی بران در دست، به دنبال هم می دویدند و قمه ها به نام خدایان و ارواح مقدس و ملایکه در هوا می رقصید و سر از تن برادران ازلی و همسایگان قدیمی جدا می شد. کودکان هم در امان نبودند تا چه رسد به زنان. تف می کردند و می رفتند. ما به یک باره تشنه شدیم و جز با خون سیرآب نمی شدیم. سگان کابل هاری گرفت و برادران خون برادران به جام کردند. نمرود و قوم لوط و ابراهیم. اسماعیل به دنبال همان چاقویی می گشت که پدرش می خواست او را قربانی کند. پسران نوح شدیم. از هر کوی و کوچه و برزن صدای شیون می آمد. بوی خون از قربانی عید قربان نبود از گردنهای بی سر بود و از دست و پای بریده. کابل جان دید و بارها دید، دید مردمان خود را کفن بر گردن...اما نشنیدیم که لرزیده باشد.

پرندگان ابابیل از راه رسیدند و این بار نمرودیان در امان بودند و مردم و ما و کابل با ذره سنگ و کلوخی شکل عوض می کردیم. هار می شدیم. می دریدیم. صداهایمان در عمق چاهها و باغچه ها و زمینهای کشاورزی و تشناب ها گم می شد. مردانی سر بیرون کردند از تخم ماران. ماران صدایی شبیه صدای خدایان داشتند. خدایان به بندگان خیانت کردند. هر روز برف می بارید و این بارهر روز اسماعیلی ابراهیمش را به تپه های اطراف کابل می برد و سر می برید. خدایی در کار نبود. هیچ کدام از خدایان، قوچی یا نه حتی گنجشکی برای ذبح روان نکردند. ما بر سر آتش گرمی شاید و شاید بر سر شالگردنی سر بریده باشیم. مردمی را دیدیم بر سه راهی کارته پروان همانجا که روزی سه خانه بود و با سه دروازه پر از زندگی، حد وسط دروازه سبز یشمی کاکا محمود. جوانانی بودند. سه دستگی شد. گروهی به پرچم بیگانه، گروهی به پرچم وطن و گروهی به پرچم خود. سری دیدم به نیزه، خوب شناختمش. خوب خوب خوب. لبخندی بر لب داشت، همان لبخند همیشگی اش.

" وقتی چیزی نباشد برای از دست دادن؛ فرار بی معناست."

این عین حرف مادرم بود به پدرم، مولوی عبدالوهاب. که نمی دانم درباره اش چی شنیده ای . او در اولین باری که به زندان مستطیلی پل چرخی رفته بود؛ این حرفها را به مادرم زد.

" همیشه با شما خواهم بود"

گریه مادرم...

" تنهایتان نمی گذارم؛ بخند دختر اکبر شاه... بخند..."

گریه مادرم...

" رودرروی دشمنانم گریه نکن... شمس من..."

گریه مادرم... گریه من... گریه زنی که برای اولین بار در فرودگاه بازمانتسی صوفیا دیده بودم. ماگریتا، با بینی خوش تراشش، نفسهای عمیقی می کشید. گویی با دماغش اشک ریخته باشد. به تابلویی رسامی شده از خودش نگاه کرد. یک صفحه سفید که با شش حرکت ساده چهره زن زیبایی از اروپای شرقی را، رسامی حرفه ای، با زغال رسامی کرده بود که خالی درست وسط لب پایینش داشت و با چشمهای سیاهش پشت سر هم می گفت:" عاشقت استم". چشمان ماگریتا اما سیاه نبود. افق آبی دریاچه ای بود واقع در پارک مالادوس در نزدیکی آپارتمان مادرم. من حالا روبرویش نشسته بودم و منتظر بودم تا حرفی بگوید:

" عبدالگدر، همه چیز من بود. مردی به معنای واقعی کلمه. با عبدالگدر معنای خیلی چیزها برایم معلوم شد. با او بود که فهمیدم که هستم. چه می کنم و برای چه به دنیا آمده ام."

" برای چی به دنیا آمده ام؟"

" بله برای چی به دنیا می آییم. به دنیا می آییم تا عاشق شویم. تا یک چیزهایی را درک کنیم که فقط عاشقان عقلشان به آنها می رسد. تا یک دایره تشکیل بدهیم"

" دایره تشکیل بدهیم؟"

در تمام این مدت به کتابخانه هوس انگیزی فکر می کردم که او پشت به آن داشت و با خودم گفتم :"لابد ماگریتا کتاب زیاد می خواند، یا شاید کتابها زیاد ماگریتا می خوانند" مثل اینکه متوجه نگاهم شده باشد گفت:

" زندگی هر انسانی مثل تاریخ است. قبل از میلاد و بعد از میلاد و اما زندگی من. زندگی من."

انگشتش را به دیواره فنجانی که مارک یک کمپانی هندی را باخود داشت؛ می مالید و ته مانده قهوه ترکشش را برانداز می کرد:

" قبل از عبدالگدر و بعد از عبدالگدر"

homayunehnoori — Sun, 07 Jan 2007 02:22:33 GMT

خورشید در کارته پروان ابری به آرامی طلوع می کرد. محله در نور خورشید جان می گرفت. احساس می کردی زنده ای. آفتاب از تپه های آن سوی دشت بیرون می آمد و پشت بامهای محله را از حلق شوم شب بیرون می کشید. خروسهای ما آمدن روز را خبر می دادند؛ وقتی که زوزه سگها فرو نشسته بود؛ کارته پروان، به آرامی از خواب بیدار می شد. صبح زود قصابان و کبابی ها و حمام داران و دکانداران زودتر از بقیه از خواب بیدار شده بودند و تک و تنها یا به همراه فرزند و برادر خود در کوچه پس کوچه های کارته پروان، به چشم می خوردند. کج کج راه می رفتند و دیری نمی گذشت که دکانها باز می شد و کبابی ها و حمام خانه های عمومی، دود از دودکش بیرون می دادند. گاه موترهایی را می دیدی که در حویلی خانه ها استارت می زدند تا چالان شود. موترها، وقتی روشن می شدند که خورشید از پشت بامها سرازیر شده بود و زنها از خانه بیرون می آمدند و در گوشه حویلی هایشان تنور خانه را آماده می ساختند و دیری نمی پایید که دود تنورها با نور تکه تکه خورشید ابری درهم می آمیخت. گویی این ما بودیم که با دود تنور و حمام و کبابی هایمان ابر را به آسمان می فرستادیم و عصرها منتظر می شدیم تا آسمان با بارانی بریده بریده و دلنواز، پاسخ محبت ما را بدهد.

من و فرامرز و جهش در حویلی پشت عمارت خانه بازی می کردیم. درختهای سیب و سپیدار برگهای تازه داده بود و درختان سیب پر بود از شکوفه های معطر. بازی پلیس و دزد. من پلیس بودم و فرامرز و جهش نقش دزدان را بازی می کردند؛ یا بازی های اختراعی خودمان. - هر چند همه ما در دزدیدن چیزهای مورد علاقه خودمان هر نوع فداکاری که بگویید می کردیم- حویلی پشتی محیطی بود مربع شکل با مربع کوچکتری که باغچه پشت عمارت را در برمی گرفت. یک چاه سر پوشیده در وسط، یک تشناب در سمت چپ چسبیده به ضلع غربی و یک انباری به اندازه تشناب در ضلع شرقی. یک روز که پدرم به برادرش درباره حویلی پشتی توضیح می داد می گفت: "شانزده قدم در شانزده قدم." در محله کارته پروان شاید این تنها خانه ای بود که یک دیوار کوتاه و دروازه کوچک آهنی قرمز رنگ، آنرا از دشتی وسیع جدا می ساخت. دشتی به وسعت پلاسدو کونکرد پاریس، البته نه با آن همه مجسمه وسمبل و لترنه و الکین های حاشیه و داخل میدان، با یک شباهت جالب. صخره سنگ بزرگ منشوری میدان کونکرد که ناپلئون، از مصر با خودش آورده و صخره سنگ نیمه منشوری بزرگی که همسایگان و حتی پدرم می گفت که من این صخره سنگ را از کوههای پنجشیر آورده ام. با یک تفاوت که سنگ میدان کونکرد مثل پنسلی دراز بود و صخره سنگ پدرم، منشوری بود مثل پنسل تراش. از پشت بام خانه که به این صخره سنگ نگاه می کردی چنین شباهتی داشت. با شکافهایی که در اثر آب باران و آبشار ایجاد شده بود. می شد در آنها دست انداخت و به بالای صخره سنگ صعود کرد. کاری که تقریبا هر روز می کردیم. پدرم می خواست با این صخره سنگ نیمه منشوری، زیبایی معماری انگلیسی خانه اش را دو چندان کند. بارها از پدرم در فواصل مختلف شنیده ایم که می گفت:

" تخته سنگ هزار رنگ، منشور زندگی، از دور می بینی چی سیاه اس، نزدیک شوی، دنیای رنگ است. از هر طرف. باید از پایان بالا شود"

homayunehnoori — Sun, 31 Dec 2006 00:28:33 GMT

ادامه فصل چهارم

...

چکر اجباری آنروز با شمسی جان، بسیار در حال او مؤثر افتاد. این حرف را وقتی گفت که من کلید انداختم و قفل در مجتمع مسکونی النا را با سه حرکت که شیوه باز کردنش بود گشودم. همیشه وقتی در این مجتمع را می گشایم به خودم می گویم تو باید دزد بانک می شدی. مادر در طول این چکر اجباری؛ یک جمله بیشتر نگفت:

" باید هر روز با هم چکر بزنیم".

این مجتمع که به نام النا، زن مهربان آقای داوید پتروسک، با صورتی پر از لکه های جوش، با نمک اما چاق رومانیایی است. یک نگهبان دارد که هشت سال پیش از مجارستان به صوفیا آمده و حالا چند سالی است که در این مجتمع نگهبانی می دهد. آنروز ما که وارد شدیم پشت میزش نشسته بود وبا عینک کج شده بر پیشانی، چرت می زد. تنها وقتی متوجه ما شد که در مجتمع محکم به صدا در آمد و مادرم برگشت که چه طور شده است. مادرم بدون اینکه خودش بخواهد در را محکم بسته بود. ما به در نگاهی کردیم و بعد به پیتر نگهبان عینکی که ازچرت پریده بود. دستهایش را باز و بسته کرد، به خودش کش وقوسی داد و عصر بخیر گفت. ما هم سلام کردیم و رفتیم به طرف لفت - آسانسور- تا دکمه شکسته شماره شش را فشار بدهیم و به طبقه ششم برویم. جایی که آپارتمان مادرم بود. پیتر نگهبان خبر داد که امروز برای تعمیر لفت می آیند. دوساعتی است که خراب شده. مادرم ناله ای کرد و بدون نگاهی به پیتر راه زینه های مشقت بار اما تمیز مجتمع را در پیش گرفت و بر اولین زینه ایستاد. من به پیتر گفتم که اگر برای تعمیر آمدند بگو دگمه طبقه ششم شکسته و باید عوض شود. پیتر سری تکان داد به نشانی قبول کردن حرف من. به مادر پیوستم. مادرم بدون حرف از جلو می رفت من از پی اش. بی هیچ حرفی. من گفتم که از زینه بالا رفتن هم کم از چکر زدن در پارک یا دویدن نیست. مادرم غم غم کرد و هیچ نگفت. گفتم حقوق این ماهش را دادی؟ سرش را به پایین آورد و بالا برد. گفتم چی آخر؟ دادی یا بتم. سرش را پایین آورد.

به طبقه ششم رسیده بودیم، به مادرم گفتم : وقتی از یک صد وبیست و شش زینه بالا بروی باید هم در جواب هر کس غم غم کنی. مادرم به چیزی فکر می کرد به گمانم. در طبقه ششم چهار منزل است که با چهار حرف اول انگلیسی از هم جدا می شود. ما در حرف اول زندگی می کردیم. مادرم کلید را در قفل آپارتمان چرخاند که من گفتم:

" این پیتر به نظرم آدم بدی نیست مادرم. "

که مادرم قفل و کلید را فراموش کرد وگفت:

" بسیار گشنه چشم اس، چشم چران است"

homayunehnoori — Tue, 12 Dec 2006 00:17:02 GMT

وقتی در دیاری باشی که دستت از زمین و زمان کوتاه است بهتر است با همزبانت با هم میهنت با خودت مشورت کنی. چهار کلمه برای این که بدانید تا چه مایه به نقدهایتان درباره این کار نیازمندم

با احترام / نوری

homayunehnoori — Sat, 09 Dec 2006 14:14:33 GMT

۳ - ۴

به شش سال پیش برگردم. یکی از روزهای بدون ابر و باران بهار، اول مارچ 1973از نه سالگی بر آمده بودم رسیده بودم به ده سالگی. پدرم، دریشی قهوه ای رنگی در بر داشت و در اتاق خود به موضوعی فکر می کرد. چای خواست طبق معمول سر از اتاق بیرون کشید و به صدای بلند سه مرتبه گفت: " چای " خدمتگار خانه که ما او را عمه جان صدا می زدیم، دوان دوان چای برد به اتاق پدر. زود از اتاق بیرون شد. دوان دوان به سوی من آمد و انگار لت وکوب شده باشد؛ گفت:

" برو پدرت تو ر کار داره"

من فورا رفتم پشت در اتاق آب دهانم را قورت دادم و داخل شدم. پدرم سیگرتش را در گیلاس آب انداخت. صدای جیززز خاموش شدن سگرت پدر مرا به چشمان پدر متوجه ساخت که مرا نگاه می کند. بدون حرفی با دستانش مرا به طرف خود خواند و خواست تا چوکی کنار میز بزرگش را نزدیک بیاورم و بنشینم. من چوکی را با دست گرفتم همزمان که چوکی را بلند می کردم به میز پدر نگاه کردم، یک نشریه طلوع افغان، یک نشریه انگلیسی و دو بسته سگرت "اشنو" ایرانی که پدر بسیارعلاقه داشت. پدرم دست دراز کرد و سیگرتی برداشت و با یک لایتر سویدنی که کاکا محمود برایش سوغاتی آورده بود، آتش زد. چنان دود سگرت را به درون داد که ترسیدم نکند خدای ناکرده دچار خفگی شود. یادم آمد که پدر همیشه همین قسم سیگرت می کشید. دمی بعد اتاق پدر در دود گم شد و من چند لحظه منگ شدم. در همین اثنا صدای پدرم را شنیدم که گفت:

" خوب گوش کن چی میگمت. مروی به دوکان کاکا محمود، می گویی عبدالوهاب گفته امشب ساعت نه بجه، جناب بلخی می آیه، تو زودتر بیا کارت دارم. همو سوغاتی ر بیار کی قدش کار دارم"

من با حرف های رودرروی پدر سر تکان می دادم و خوب گوش می کردم که مباد چیزی از گپش از یادم نرود. پدر دود از بینی بیرون داد و گفت:

" خو بچم بگو چی می گویی"

من هم غم غم کنان گفتم:

" به کاکا مگم، همو سوغاتی ر بیار که جناب بلخی با تو کار دارد"

پدرم لبخندی زد و گفت:

" تو خری، نمی فامی، د مکتب چی آموختی، گفتم بگو ساعت نه بجه، جناب بلخی می آیه بیا، تو زودتر بیا، سوغاتی رم بیار. بسیارسخت بود، خاک د سر او معلمینتان"

homayunehnoori — Sun, 26 Nov 2006 10:37:33 GMT

پابرهنه در برف
بازنویسی شده
همایون نوری

Homayuneh_noori@yahoo.fr

کامسا شاه، امپراتور مقتدر روزگار خود بود. همشیره ای داشت به نام " دواکی" که بنا بود با "واسودوا" عروسی کند. شاهنشاه، علاقه خود را به خواهر با گرانبهاترین، هدایا نشان داد و به دواکی گفت که خود ارابه عروس و داماد را می راند. روز طوی، به وعده ای که داده بود عمل کرد و عروس و داماد، غرق شادمانی بودند و از این که پادشاه خوف انگیز هندوستان، ارابه آنها را می راند، خنده از لب نمی انداختند. اوضاع بر وفق مراد بود که شاهنشاه از آسمان ندایی شنید:

" ابلها چه شور و نشاط به راه انداخته ای که هشتمین فرزند خواهرت، قاتل تو خواهد بود."

کامسا شاه بر خود لرزید و خنده از رخ دور کرد و در آنی شمشیر مرصع هندی از کمر رها ساخت و به خواهرش حمله ور شد.در این حال واسودوا، دست به استغاثه برد و به دست و پای کامسا شاه افتاد تا جان همسرش را از مرگ نجات دهد. به شاه کفت که به خاطر هشتمین بچه خواهر، جان خواهر را نمی باید گرفت. به دست و پای شاه انابه می کرد که هر بچه ای که در خانه آنها به دنیا بیاید به شاه سپرده شود. پادشاه با خشم قدری تامل کرد و ناآرام شمشیر غلاف کرد و از آن روز، بنا بر وعده واسودوا، هر وقت صاحب بچه ای می شدند، بچه به کامسا شاه سپرده می شد و پادشاه مخوف و ستمگر، از ترس جان خود،. یکی پس از دیگری بچه ها را خوراک ببرهای گرسنه قصرش می کرد.

تا آن زمان، کامسا شاه، شش فرزند خواهرش را از میان برده بود. می گویند، اندوه واسودوا و دواکی را کس در عالم نداشته است"

این قصه را بارها از مادرم در همین آپارتمان واقع در اسلاویا،خیابان نورنچ از خیابانهای مرکزی و شلوغ صوفیا پایتخت بلغاریاست، شنیده ام اما این داستان نا تمام چه به کار من می آید خودم هم بی خبرم. باز داستان دیگری هست که پدرم، هر وقت که از کار وبار مردم خلاصی می یافت، برایمان نقل می کرد. همیشه شالی سفید بر سر داشت. شال از سر می کشید و می گفت:

" سال وبایی بود، کابل ر وبا گرفته بود و مردم از مردم، ترس داشتند و مادر از طفل خود.تازه عروس به خانه آورده بودم."

homayunehnoori — Thu, 16 Nov 2006 00:17:10 GMT

شکواییه مرد خشک

همایون نوری / بلغاریا / 4/۱۱/۲۰۰۶

راهگذار به چهچه کی و کجا آلودن دامن شب

بویی از سمت قندهار دلی خام

دلی مقراض دیده

دلی چاک چاک

در این حویلی

مردی در برف خفته

خفته و یک ولوسوالی در پی اش

هر آینه مرده بود

فرامرز خان، کابل چند بشورانم

چه رنگ بگردم که دل خوش باشی به پدر

به سرخوشی این کاشانه

این چاشت یخ، این شب هندوکش زاد

چند بقره و بقرات و مفرغ و نقره حواله کنم

که به آتن نروی و زیوس مادر سگ را از یاد ببری

نمی روی از یادم

پولیس آتن گفت که رگ زده ای

در فحشاخانه ای در آتن

یا در الکساندریا

خوب است بیادرم

خوب بخواب که به جای تو چای می خوريم

من و مادر و شکریه

این پایان روز نیست بیادرجان

شب مصری مخروطی بلغاریا و قیراست

مادر قوروتی تیار کرده

شکریه هنوز ترب می خورد

و پدر که باز چه سوغاتی آورده باشد از

ازمیر و زاهدان و کراچی

او بچه، شب نشینی بروت پیشگ اس

دسترخوان سگ اس

گم شوین، تف دانی ر بیار که صفرا داران بی طاقتند

کی و کی زادان این حکایت روترش

این من که نه خاکم نه بادم نه آتشم

برزینه و زین پنج عنصر سوآمارو پندا

وسودا و دواکی

تاج محل و کارته پروان و قهار

خنده می کنی بیادر

از مستی عربده نمی زنم از تواست

شام شد چی می خوری بیارم از مطبخ

از گورستان جمعی پدر و کاکا و مولوی سخی داد

چی می خوری بیادر

از کربلا خبرت هست، کابلی

سوختم. شام شد و شعر کپه کپه از خشتکم جار می زند

هلا سواران سمرقند و بخارا و دهلی

هی قومندان خر

هلا بابای ریش حنازده

هی نسوارکش چرسی

این رستم که چرس خورده باشد

چه و که و کی برخیزیم؟

چه و کی و کجا؟

سر در تشناب می کنم و عربده می زند

فرامرز جان

اینچنین و اینچنان

بگذار بخوابم بیادر

تف بر تهران که راه نداد به دستانت حتی

چه از پهنتون کابل برآمده باشی

چه از این هومر تلخ تر از جگر پاره پاره مادر

تف بر تورنتو

که راه نداد به قلبت حتی منم که سرخ سیلی می زیم

تف برآرماندو فرانچسکوی خسکر

تف بر برج ایفل

و آه خالق من، تف برمن

homayunehnoori — Fri, 11 Nov 2005 00:11:33 GMT

كدام شانه خالي از شعر من

همايون نوري

---------------------

كمرخميده بابا جان

پير بابا

عالم گرفتاري بد تسسلي دارد

قيماق و قهردخترخان صاحب

هر جا روم آشوب از پي مي آيد

در چشمان تو مي تنم

شهر من

ساغر کش هندوان هنوکش

تشناب خون كيست بر سرك

در سرم؟

ترني سخت پيچ مي خورد

در رگانم

در سرم

كابلك خفته من

سرم به ديوار كه خورده، امشب؟

تابش كل فريبا زادگان و دختركان عور و مي زده

از اروپاي سرد دلگيرم

از دختر پشتون

از ميخانه

از زن

از بيدل صاحب

از عبدالقادر

از فرط دلتنگي

بي مي، مستم

هستم امشب را هستم

در خانه اي در بلغارياي چشمان تو

توكل به خدايي، زاده گناهان شاهانه شاهان افغان

شمشير حمايل دل دار

ساغر خراب خوش ماه شب سوخته

بوي پاي كارگران قندهاري

حال دل را كجا روند

با كه گويند

كابل زدگان شوريده دل شمس خورده پيشاوري؟

مه كي گفتم نمي شه شد سقط جانم

بيابان در بيابان در بيابان در بيابانم

كوك و ماكيان وخراس

زن و من و لبان و ساجيق و پلو

ماش مردمك و و چاله چشمهاي تو

شك داري

بايست و خيره شو

به من به زن به خروشم

به برق كوهم

و به شكرانه ملنگان مولوي، عشق صاحب

اوي پير بابا

پير باباجان

باش و همان جا باش و كابل بمان

هوش كنم

چرخ پل ها را هوش كن

از درگه كدام خدازده

مست بيرون شدم

بي پيزار و بي تعلق خاطر

از دروازه كدام سگ

كدام خنزير

كدام كس از شمايان ريش در مردار مردگان جنگ

كدام عسكر مادر مرده

كدام فواحش

كدام شانه خالي از شعر من

كه هر جا پانهادم

آشوب در گرفت

-- -- -- -- -- -- -- --

2 نوامبر / بلغاريا